موزیک نامجو - صابر محمدی : آمدنش رسمی شد ، رسمی شد؟ خب رسم است دیگر ، برای ماندن باید بشوی. "ترنج" محسن نامجو پس از مدت ها انتظار برای گرفتن مجوز و پس از اینکه قطعاتش دست به دست بین مردم می چرخید روز شنبه 16 شهریور از سوی موسسه ی آوای باربد روانه ی بازار موسیقی شد.خبرگزاری فارس چند روز پس ازانتشار این آلبوم، خبری را مبنی بر این که ترنج در روز نخست انتشار 30 هزار نسخه فروش داشته است ، روی خروجی خود فرستاد ، اما روزنامه ی حیات نو - که همواره موثق ترین خبر ها درباره ی نامجو را از محسن ظهوری ، خبرنگار این روزنامه می توان شنید - روز یک شنبه 25 شهریور از قول مدیر فروش آوای باربد ، نوشت : " این خبر صد در صد اشتباه است. اصلا این مقدار منتشر نشده تا به فروش برسد ".نیما جوان در ادامه ، خبر از فروش 10 هزارتایی داده و گفته که آوای باربد یک هفته پس از انتشار، ترنج را به انتشار دوم رسانده است . مسلما اگر ترنج در بستر و شرایط دیگری منتشر می شد آمار فروشش به ارقام نجومی تری می رسید ، اغلب قطعات- که نه همه ی 9قطعه - قبلا لو رفته بود و همه شنیده بودند و این شاید انگیزه ی عده ای را برای خرید این اثر کم کرده باشد و دیگر اینکه ترنج فعلا فقط در قالب سی دی منتشر شده و به علت قیمت بالاتری که سی دی های ارجینال نسبت به نوار کاست دارند و اینکه مخاطبان اغلب به همین علت نوار کاست آثار را تهیه می کنند هم درمیزان فروش این اثر بی تاثیر نبوده است.

ترنج اتفاقی در موسیقی ایرانی است ، زیر عنوان موسیقی ایرانی قرار می گیرد؟ تا قبل از انتشار ترنج به آثار نامجو می گفتیم "قطعه" ، "ترانه" یا از این قبیل و بعد هم شک می کردیم که واقعا هیچ کدام از این ها نیست. نامجو خود در بروشور ترنج نام قطعات را گذاشته است : "شیار آهنگ ترانه". محسن نامجو در نگاه اول به خاطر هنجارشکنی ها و هنجارگریزی هایش است که مورد توجه قرار می گیرد اما جالب اینجاست که این قالب شکنی ها چندان - و به شکل کمال رسیده اش - در ترنج دیده نمی شود چرا که آلبوم ترنج جزو کارهای قدیمی تر نامجوست. علیرضا رضایی ، مدیر امور هنری آلبوم ترنج در معرفیِ محسن نامجو - لازم است؟!- می نویسد : "محسن نامجو خواننده ، شاعر و آهنگساز در اسفندماه 1354 خورشیدی در تربت جام به دنیا آمد.موسیقی را در نوجوانی با آواز آغاز کرد. ردیف موسیقی را از آقایان شاکری و نصرالله ناصح پور آموخت و تحصیل موسیقی را در دانشکده ی هنرهای زیبای تهران ادامه داد. آشنایی بیشتر با موسیقی جهان و درک عمیق تر از آن ، میان اندیشه ی او و نگاه جاری و حاکم بر آموزش موسیقی در دانشگاه ، تضاد و تعارضی را برانگیخت که نهایتا به رها کردن نیمه تمام تحصیلش در بهمن ماه 1376 با هدف نفی دیدگاه های متعصبانه ی موجود در دانشگاه انجامید. نامجو از آن پس موسیقی را در ابعادی جدید و بی مرز تجربه کرده است. از این روست که در آثارش به انواع موسیقی های شرق و غرب برمی خوریم ، از موسیقی کلاسیک ایرانی تا جز و بلوز و راک. در واقع آهنگسازی های او نوعی تلفیق محتوایی از انواع موسیقی را در خویش دارند. تلفیقی که بیشتر در جان جملات مویسقی او بروز می یابند تا در پیکره و سازبندی ارکسترش. و هنگامی که به این مجموعه ی بدیع ، سروده های محسن نامجو هم علاوه می شود که آن نیز ترکیبی است از شعر کلاسیک و نیمایی و سپید تا کلام محاوره ، دیگر به سختی می توان نظیر و بدیلی را برای آثار موسیقی با کلام او در تاریخ موسیقی ایران از گذشته تا حال جست و جو کرد. همانگونه که به سختی می توان مرز مابین طنز و جد را در بسیاری از آثار جدید وی تمیز داد".